වළාකුළු බැම්ම මත
සිඳී වියලී ගිය
කඳුළු කැට තවම ඇත
අතීතය මතක් වෙන

මාළිඟේ තේවාව
හඩ ඇහෙන
ඉසව්වක
වැව ඉවුරෙ හැපි හැපී
දුක කියයි
හැමදාම

මරණ යේ ව රෙන්තුව
දික් කරපු දා පටන්
ඈ හිටියෙ
බිය අරන්
දරුවො තුරුලට අරන්

අහස වැලපී හැපී
තුරු වැල්ද නැමි නැමී
හැඩූ දවසක් ඒදා
මහ පොළව සලිතවී

ඈ වැටෙන විට වැවට
වැව දුකට කැළඹුනා
මාළිඟේ කිරීටෙට
එරෙහි වනු බැරි වුනා

අදත් ඈ වැව් දියේ
සිහින් රැළි මවනවා
ඇගේ දුක හිත දරන්
කිරි මුහුද හඩනවා

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Tag Cloud

%d bloggers like this: